Κάποτε οι άνθρωποι δυσκολεύονταν να γνωριστούν.
Σήμερα δυσκολεύονται να συνδεθούν πραγματικά.
Μιλάμε περισσότερο από ποτέ.
Έχουμε εφαρμογές, social media, μηνύματα, βιντεοκλήσεις.
Κι όμως, πολλοί άνθρωποι νιώθουν πιο μόνοι από ποτέ.
Ίσως γιατί το πιο δύσκολο πράγμα στις ανθρώπινες σχέσεις σήμερα δεν είναι η απόσταση.
Είναι η σταθερότητα.
Οι περισσότεροι έχουν κουραστεί να προσπαθούν συνεχώς να “διαβάσουν” τους άλλους.
Να αναρωτιούνται αν κάποιος ενδιαφέρεται πραγματικά ή απλώς βαριέται λιγότερο από τους υπόλοιπους.
Οι σχέσεις έγιναν γρήγορες.
Οι γνωριμίες έγιναν εύκολες.
Αλλά η εμπιστοσύνη έγινε σπάνια.
Πλέον πολλοί φοβούνται να δεθούν.
Όχι επειδή δεν θέλουν αγάπη, αλλά επειδή έχουν συνηθίσει την προσωρινότητα.
Άνθρωποι φεύγουν χωρίς εξήγηση.
Συζητήσεις τελειώνουν ξαφνικά.
Συναισθήματα εκφράζονται με reactions και emojis.
Κι όσο αυξάνονται οι επιλογές, τόσο μειώνεται η υπομονή.
Το πιο παράξενο όμως είναι άλλο.
Οι περισσότεροι δεν ζητούν κάτι υπερβολικό.
Ζητούν συνέπεια.
Ειλικρίνεια.
Λίγη σιγουριά.
Έναν άνθρωπο που να μην εξαφανίζεται μόλις τα πράγματα δυσκολέψουν.
Ίσως τελικά αυτό να έγινε πιο δύσκολο στις ανθρώπινες σχέσεις:
Το να μένει κάποιος πραγματικά παρών.
Να ακούει χωρίς να κοιτάει συνέχεια το κινητό.
Να μιλάει καθαρά αντί να αφήνει υπονοούμενα.
Να προσπαθεί αντί να αντικαθιστά εύκολα τους ανθρώπους.
Γιατί οι δυνατές σχέσεις δεν χάθηκαν.
Απλώς χρειάζονται πλέον περισσότερη ωριμότητα, υπομονή και αλήθεια για να χτιστούν.
Και αυτά είναι όλο και πιο σπάνια.
