Στην αρχή όλα μοιάζουν εύκολα.
Υπάρχει ενθουσιασμός.
Περιέργεια.
Προσπάθεια.
Οι δυο άνθρωποι θέλουν να γνωρίσουν ο ένας τον άλλον, να μιλήσουν, να αγγίξουν, να συνδεθούν.
Και τότε η χημεία μοιάζει φυσική.
Σαν κάτι που απλώς “υπάρχει”.
Όμως οι περισσότερες σχέσεις δεν αλλάζουν απότομα.
Αλλάζουν αργά.
Μέσα στην καθημερινότητα.
Στην κούραση.
Στις υποχρεώσεις.
Στη σιωπή που αρχίζει να μεγαλώνει χωρίς κανείς να το καταλάβει.
Πολλά ζευγάρια σταματούν σιγά σιγά να είναι σύντροφοι και γίνονται απλώς συγκάτοικοι της ίδιας ζωής.
Μιλάνε για δουλειές, λογαριασμούς και υποχρεώσεις, αλλά όλο και λιγότερο για όσα νιώθουν πραγματικά.
Και κάπου εκεί αρχίζει να χάνεται η σύνδεση.
Γιατί η χημεία δεν βασίζεται μόνο στην εμφάνιση ή στη σωματική έλξη.
Βασίζεται στην προσοχή.
Στην επικοινωνία.
Στο ενδιαφέρον.
Στην αίσθηση ότι ο άλλος εξακολουθεί να σε επιλέγει.
Ένα από τα μεγαλύτερα λάθη στις σχέσεις είναι η δεδομένη παρουσία.
Όταν θεωρούμε ότι ο άλλος “είναι εκεί” και σταματάμε να προσπαθούμε, κάτι αλλάζει χωρίς θόρυβο.
Οι μικρές κινήσεις χάνονται.
Τα βλέμματα λιγοστεύουν.
Οι ουσιαστικές στιγμές μειώνονται.
Και πολλές φορές οι άνθρωποι δεν απομακρύνονται επειδή έπαψαν να αγαπούν.
Απομακρύνονται επειδή έπαψαν να νιώθουν κοντά.
Γιατί η πραγματική χημεία δεν χάνεται τυχαία.
Χάνεται όταν δύο άνθρωποι σταματούν να συνδέονται πραγματικά μεταξύ τους.
