Στην αρχή όλα μοιάζουν εύκολα.
Μηνύματα μέχρι το πρωί. Ανυπομονησία να βρεθείτε. Ένταση. Χημεία. Εκείνο το “δεν μπορώ να κρατηθώ”.
Και μετά περνά ο καιρός.
Η δουλειά γίνεται πίεση. Η καθημερινότητα ρουτίνα. Το άγχος μπαίνει στο κρεβάτι μαζί σας χωρίς να το καταλάβετε. Και κάπου εκεί, το σεξ αρχίζει σιγά σιγά να αραιώνει.
Όχι απαραίτητα επειδή χάθηκε η αγάπη.
Αυτό είναι που πολλοί δεν λένε ανοιχτά.
Μπορεί να αγαπάς πραγματικά τον άνθρωπό σου και παρ’ όλα αυτά να μη νιώθεις την ίδια επιθυμία όπως στην αρχή. Γιατί η επιθυμία δεν ζει μόνο από συναίσθημα. Ζει και από:
- ένταση,
- φλερτ,
- μυστήριο,
- προσοχή,
- και το να νιώθεις ακόμα επιθυμητός.
Το πρόβλημα είναι ότι πολλά ζευγάρια σταματούν να φλερτάρουν μόλις “δέσει” η σχέση.
Σαν να θεωρούν δεδομένο ότι η επιθυμία θα υπάρχει πάντα αυτόματα.
Αλλά η οικειότητα έχει μια περίεργη παγίδα:
σε φέρνει πιο κοντά συναισθηματικά, ενώ μερικές φορές μειώνει την ένταση που τροφοδοτεί το πάθος.
Και τότε αρχίζουν οι σιωπές.
Δεν μιλάνε γι’ αυτό γιατί φοβούνται:
- μήπως ο άλλος νιώσει ανεπιθύμητος,
- μήπως ακουστεί σαν απόρριψη,
- ή μήπως αναγκαστούν να παραδεχτούν ότι κάτι έχει αλλάξει.
Έτσι το αποφεύγουν.
Μέχρι που η σχέση γίνεται περισσότερο πρόγραμμα παρά επιθυμία.
Η αλήθεια όμως είναι ότι το πάθος δεν “μένει” μόνο του.
Θέλει προσπάθεια. Θέλει παιχνίδι. Θέλει να συνεχίσεις να βλέπεις τον άλλον όχι μόνο σαν σύντροφο… αλλά και σαν εραστή.
Γιατί πολλές σχέσεις δεν τελειώνουν από έλλειψη αγάπης.
Τελειώνουν όταν οι άνθρωποι σταματήσουν να νιώθουν ζωντανοί μέσα σε αυτές.
