«Φάτε, φάτε… »: Η επιγραφή 5 λέξεων στον τάφο του Βασίλη Αυλωνίτη που κουβαλά μια ολόκληρη εποχή.
Στο Β’ Νεκροταφείο των Πατησίων, εκεί όπου η σιωπή έχει τον ήχο των αναμνήσεων, βρίσκεται ένα μνήμα που δεν μοιάζει με τα άλλα. Δεν γράφει μονάχα ημερομηνίες, αλλά μια επιγραφή που έχει γίνει θρυλική: «Φάτε φάτε… όλα εδώ μένουν». Πίσω από αυτά τα λίγα, σαρκαστικά λόγια, κρύβεται μια ολόκληρη εποχή, ένας άνθρωπος που χάρισε το γέλιο στους Έλληνες όσο κανείς άλλος και ένας μύθος που παραμένει αιώνιος.
Ο Βασίλης Αυλωνίτης: Ένας γίγαντας με καρδιά παιδιού
Ο Βασίλης Αυλωνίτης, ο άνθρωπος που «έφυγε» το 1970, άφησε πίσω του μια ανεκτίμητη κληρονομιά. Με δεκάδες ταινίες στο ενεργητικό του και συνεργασίες-ορόσημο με τη Γεωργία Βασιλειάδου και τον Νίκο Ρίζο, έδωσε σχήμα στο λαϊκό κωμικό θέατρο και κινηματογράφο. Η κηδεία του, παρόλο που έγινε σε στενό οικογενειακό κύκλο, είχε προκαλέσει μια πανελλήνια θλίψη. Η καρδιά του λαού, που είχε μάθει να γελάει με τα «τσαλιμάκια» του Αυλωνίτη, δάκρυσε για την απώλειά του.
Η Άννα Φόνσου, που υπήρξε προσωπική του φίλη, είχε σταθεί μπροστά στο μνήμα του με σεβασμό και συγκίνηση, λέγοντας: «Ήταν ένας ευγενής άνθρωπος, ένας γίγαντας με την καρδιά μικρού παιδιού».
Η επιγραφή
Σήμερα, τα οστά του βρίσκονται σε οστεοφυλάκιο του ίδιου κοιμητηρίου, αλλά το πνεύμα του είναι παρόν. Όχι μόνο μέσα από τις ταινίες του, αλλά και από αυτή την επιγραφή, που κουβαλά όλη τη φιλοσοφία της ζωής του: χιούμορ, ειρωνεία, σοφία. Μια απόλυτη υπενθύμιση ότι η ύλη είναι προσωρινή, και το γέλιο, αιώνιο. Η επιγραφή αυτή αποτελεί έναν διαχρονικό φόρο τιμής σε έναν άνθρωπο που κατάφερε να αφήσει πίσω του ένα κληροδότημα χαράς και αισιοδοξίας, που δεν θα σβήσει ποτέ.
Δείτε το βίντεο
H σκηνή ελληνικής ταινίας που γυρίστηκε 10 φορές επειδή οι ηθοποιοί έσκαγαν από τα τα γέλια
Ο Βασίλης Αυλωνίτης ήταν ένας από τους κορυφαίους κωμικούς του ελληνικού κινηματογράφου. Είχε πλούσια καριέρα τόσο στο θέατρο, όσο και τον κινηματογράφο. Οι ρόλοι του, ακόμα κι όταν δεν ήταν πρωταγωνιστικοί, ξεχώριζαν λόγω του ταλέντου του και του τρόπου που ερμήνευε.
Ο Αυλωνίτης ξεχώριζε για τις γκριμάτσες, τις μούτες του, όπως λέγονται στον χώρο της υποκριτικής, που προκαλούσαν γέλιο όχι μόνο στο κοινό, αλλά και στους συναδέλφους του. Ήταν αυτοδίδακτος, καθώς δεν φοίτησε σε δραματική σχολή και αυθόρμητος στις παραστάσεις και τα γυρίσματα. Μάλιστα ήταν απολαυστικός στους αυτοσχεδιασμούς και τις προσθήκες του στα αρχικά σενάρια, ενώ πολύ συχνά στο θέατρο «έπαιζε» με το κοινό και σχολίαζε ακόμη και το κοινό.
Το ιερό τέρας της Ελληνικής Κωμωδίας, Βασίλης Αυλωνίτης.
Πολλές φορές οι συνάδελφοί του αιφνιδιάζονταν από τα αστεία του και γελούσαν τόσο, που δεν μπορούσαν να ερμηνεύσουν τους ρόλους τους. Από την ταινία «Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα και ο κοντός» Μια τέτοια στιγμή ήταν κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας «Η Σωφερίνα», με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, όπου ο Αυλωνίτης ενσάρκωσε τον θρυλικό Γύλο ή αλλιώς τον Σπανοβαγγελοδημήτρη Νικόλαο του Νικολάου, που εκτός από το «δύσκολο» όνομά του, είχε και πρόβλημα στα μάτια και αλληθώριζε με αποτέλεσμα να είναι ακόμα πιο αστείος.
Η σκηνή στο δικαστήριο ήταν από τις πιο ξεκαρδιστικές της καριέρας του. Για να γυριστεί όμως, χρειάστηκε περισσότερες από δέκα λήψεις καθώς οι ηθοποιοί, οι κομπάρσοι, αλλά και οι τεχνικοί δεν μπορούσαν να συγκρατήσουν τα γέλια τους. Αιτία ήταν ο Αυλωνίτης και η στιχομυθία του με τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο, ο οποίος ενσάρκωνε τον πρόεδρο του δικαστηρίου και προσπαθούσε να προφέρει το επίθετο του μάρτυρα, Γύλου. Τις συνεχείς διακοπές στο γύρισμα, περιέγραψε ο ίδιος ο δημιουργός της, ο Αλέκος Σακελλάριος, σε συνέντευξή του στην ΕΡΤ.
Η ταινία η «Σωφερίνα» ήταν η πρώτη και μοναδική συνεργασία της Αλίκης Βουγιουκλάκη με τη Μάρω Κοντού. Η Βουγιουκλάκη απέφευγε να εμφανίζεται στις ταινίες μαζί με άλλες μεγάλες πρωταγωνίστριες γιατί ήθελε να αποφεύγει και τις «συγκρίσεις» των κριτικών κινηματογράφου, που μπορούσαν να δημιουργήσουν οποιαδήποτε παρεξήγηση.
Το σενάριο ήταν διασκευή του θεατρικού κειμένου του Γιώργου Ρούσου, με τίτλο «Το τελευταίο ψέμα». Η «Σωφερίνα» έκανε πρεμιέρα στις αίθουσες στις 26 Οκτωβρίου του 1964. Το περίεργο είναι ότι την ίδια εβδομάδα προβλήθηκε για πρώτη φορά και η ταινία «Το Δόλωμα» με το ίδιο πρωταγωνιστικό δίδυμο, Βουγιουκλάκη- Αλεξανδράκη, την παραγωγή της οποίας είχε αναλάβει άλλη εταιρεία. Κάτι τέτοιο δεν είχε ξανασυμβεί, αλλά δεν είχε αρνητικά αποτελέσματα, αφού και οι δύο ταινίες πήγαν καλά σε εισπράξεις.
Η «Σωφερίνα» τερμάτισε τέταρτη σε εισιτήρια για εκείνη τη σεζόν, ενώ το «Δόλωμα», δεύτερο. Η «Σωφερίνα» πάντως έκλεψε τις εντυπώσεις για τους δεύτερους ρόλους, που ερμήνευσαν μεγάλα ονόματα του κινηματογράφου, όπως ο Αυλωνίτης, ο Παπαγιαννόπουλος, ο Πάντζας, ο Κωνσταντίνου και σε μια μικρή σκηνή, ο Κώστας Χατζηχρήστος.
Η εμφάνιση του τελευταίου, ήταν «δώρο» στην Αλίκη Βουγιουκλάκη, που είχε κάνει κάτι αντίστοιχο, ένα μικρό πέρασμα δηλαδή, στην ταινία «Ο παράς κι ο φουκαράς»….
